ohnoez

Wirwar

Hello. 

Ik zit een beetje in dubio. Enerzijds wil ik het hier deleten, anderzijds schrijf ik nog altijd graag. Ik ben een tumblr account begonnen (eigenlijk al heel lang geleden) en heb daar nu eens iets meer op gepost... 

Ik heb eigenlijk geen tijd om te denken over mezelf. De vrije tijd die ik heb, en die is al niet veel, doe ik op aan lopen. Ik heb vandaag met een zware verkoudheid de 10 miles gelopen, btw. Maar daar blijft het bij. Mijn leven is nogal saaitjes. Ik kan jullie eigenlijk niet missen, want ik lees nog vaak wat dingetjes van jullie... Tumblr is gewoon gemakkelijker, dus ik stel voor dat jullie allemaal overkomen! Zo. 
ohnoez

Perfectie

Tijdens mijn vorige opleiding als technisch verkoopster (om het simpel te omschrijven) werd me vaak benadrukt om te streven naar perfectie in alles wat je doet. De man die het zei is iemand die continu met checklists werkt, op eender welk moment van de dag blijft glimlachen en vriendelijk is én bovendien niet fake overkomt.

Niet dat ik echt net zoals hem wil zijn (een boekje met mind maps van alledaagse dingen waar je aan moet denken? Oh please!), maar dat ‘streven naar perfectie’ heb ik opgenomen en daar denk ik nog veel aan. Het tweede wat hij zei was “altijd positief blijven”, maar die raad slaag ik al lang in de wind.

Het lukt me niet. Positief blijven en streven naar perfectie. Soms ben ik er zeker van dat ik hier ver mee zou geraken, maar streven naar perfectie maakt me niet gelukkig. Zo heb ik gisteren mijn ene projectwerk gewoon volledig door elkaar gehaald omdat ik het niet goed genoeg vond, maar nu ben ik heel depressief omdat ik gewoon geen tijd heb om mijn ideeën die ik daarbij had om te zetten naar papier. Ik ben nu een hele week niet op mijn studentenjob omdat ik wat moest doen voor school, maar ik blijf gewoon elke avond ter plaatse trappelen aan kleine dingen. Kleine dingen die perfect moeten zijn.

Wanneer is iets eigenlijk perfect? Wie staat er klaar op het einde van de rit, met zijn stempel met daarop een mooie 100%?  
  • Current Mood
    disappointed disappointed
ohnoez

(no subject)

Het is niet oké met mijn ogen. Klaarblijkelijk kijk ik niet alleen horizontaal scheel, maar is er ook een verticaal verschil. Mijn dieptezicht is ook weer een beetje verdwenen. Ik moest oefeningen doen die ik 17 jaar geleden daar elke week deed en die ik eigenlijk nog vanbuiten kan... Althans, in mijn achterhoofd weet ik dat die auto in de garage moet zetten aan de hand van de hendeltjes... En toch staat die auto niet in de garage, terwijl mijn ogen denken dat ze er wel staan. 

Er is een waterkans dat ik aan de hand van training mijn oog weer kan trainen, maar de dokter zei dat ik me er niet echt aan moest verwachten. Hij ging mijn geval nog eens bespreken met collega's, want hij wil me écht vooruit helpen. En als de dokter dat al zo zegt, dan wil ik liefst wegkruipen in een hoekje. Kijk niet meer naar mij! 
ohnoez

Sneeuwplanning

Helleuw,

Het wordt hier doods maar ik denk nog aan jullie. Zo, dat is dan ook weer rechtgezet. 

Ik moet van mijn planning normaal nu gaan slapen, maar ik ben het nu al aan het verknoeien. Morgen eerste dag échte blok. Ik ga naar de 'oogarts' morgenavond, dus ik moet mijn ogen extra hard moe maken! Dat ik er weer niet zit van "ja, normaal ben ik echt ongelooflijk moe en kijk ik verschrikkelijk scheel maar vanavond — nu ik eindelijk op visite kan na vier maanden — komt dit eigenlijk niet voor". Dus, scherm op heel lichtgevend gezet en lettertype klein! Waar ik mijn studie ergonomie al niet voor kan gebruiken ;-) 

Daar de centimeters sneeuw nog niet zijn verdwenen en mijn moeder de auto nog wil behouden na 20 december, gaan we waarschijnlijk met de trein. Dit gaat zo leuk worden! Ik verheug me echt! Jammer genoeg is het richting Berchem en niet Centraal. Dat is jammer want ik wel echt eens een Starbucks koffietje. Glazen huis, zeg je? 

Mijn weken zijn goed gevuld geweest met werk, studeren en stage. Je kan niet geloven hoe blij ik ben dat het nu eventjes enkel 'studeren' is. Afgelopen vrijdag ben ik om acht uur in mijn bed gekropen en zaterdagochtend maar om half elf ontwaakt. Ik was op. Mijn laatste stagedag was ook verschrikkelijk leuk, met een bus die niet kwam opdagen 's morgens. Drie kwartier later op het werk. Niet dat me dat kon schelen, maar had die chauffeur eens iets laten weten... dan had ik drie kwartier langer kunnen slapen...

In het terugkeren heb ik een sneeuwstorm meegemaakt. Ik mag amper rijden met de auto, laat staan als het regent of sneeuwt maar mijn moeder haar weerstation stond blijkbaar niet zo goed opgesteld. Dus reed ik tegen vijftig per uur door kleine straatjes waar ik geen lijnen zag (als er als stonden) en waar de grachten steeds naderbij kwamen. Fan-tas-tisch, zo helemaal in het holst van de nacht! Het is altijd nacht! 
ohnoez

(no subject)

Hello world. Niet het liedje van Belle Perez (wat zou er eigenlijk nu gaande zijn met dat kind?) maar gewoon een kleine update van mezelf.

Het is herfstvakantie, maar eigenlijk ook weer niet. Vandaag en morgen zijn normaal stagedagen, maar die zijn nu niet ingevuld wegens een onderbemanning op het stagebedrijf. Vrijdag moet ik nog naar school. Gelukkig heb ik niet stil gezeten de afgelopen dagen; ik heb papers geschreven! En samenvattingen! En wetenschappelijke artikels gelezen! En morgen nog eens! 

Gisteren nogmaals gaan werken om de baas uit de nood te helpen. Mijn vader stormde daarnet in mijn kamer "de nachtwinkel in de straat van je videotheek is gisteren overvallen". Echt, op enkele meters van me heeft er iemand (een Indiër begot!) een geweer van dichtbij gezien. En ja, het is misschien een viertal uurtjes later maar toch sta ik er bij stil. Geen wonder dat ik moest invallen voor zijn jonge 16-jarige kassierstertjes. Die doen het waarschijnlijk in hun merk-rokje. Eigenlijk voel ik me gedeeltelijk ook schuldig omdat ik heel veel mensen naar de nachtwinkel moest doorverwijzen daar er geen sigaretten meer waren: de nachtwinkel had dus een grotere winstmarge dan normaal... en dat is hem allemaal afgenomen. Oké, totaal niet mijn schuld en totààààl niet relevant. 

Ik zit overduidelijk in een winterdip. Ik heb veel te veel te doen, wil daarbij nog sporten en ben dan enorm kwaad op mezelf omdat ik oververmoeid niet meer dan 6 kilometer kan lopen... Ik eet me ook weer te pletter, en dat resulteert zich weer in een plofbuikje, maar met fantastisch gespierde benen er onder. Zelfs op mijn bovenbenen zijn al ettelijke spiergroepen voelbaar dus je hoort me niet klagen over mijn benen. Mijn ogen doen nog steeds enorm lastig. Ik had mijn ex-oogarts opgebeld waar ik jaren bij ben geweest met mijn lui oog maar die man heeft een enorme wachtlijst. Zijn secretaresse zei me dat ik pas in februari volgend jaar kon langskomen, maar toen ik half huilend (ja, ik ben goed in drama) zei dat het dringend was plaatste ze me op 20 december. Er is al één maand voorbij sinds de afspraak gemaakt is. Ik ben zo benieuwd. De secretaresse zei dat het goed kon dat mijn oog weer 'lui' is geworden. En dan vertelde mijn moeder over operaties die elk jaar gedaan worden. Aan luie ogen en de oogspiertjes. En dat je dan een week niets kan zien. Dat vooral. Ik word dus voor eeuwig een Marc Reynebeau: ongelooflijk intelligent, een beetje asociaal maar niet overtuigend en vooral overal aanwezig waar ze niet moet aanwezig zijn. 

Nu ik dit zit te typen is gebleken dat ik niet echt in een winterdip zit. Maar het woord is zo algemeen aanvaardbaar dat ik het toch even gebruik voor de termen "godverdomme, als ge het nie zelf doet..." en "laat me allemaal gerust, 'k ben kapot". Nog een tasje koffie drinken en tot rust komen. 

ohnoez

Wedstrijdje

Vandaag Knack Ladies Run (4km) meegedaan; geëindigd op plaats 48 van de 411. Dat is dus beter dan de 5km in Mechelen twee weken geleden, daar was ik 310de van de 955 (5km). Tijd is dan ook beter dan in Mechelen. 

Tot u spreekt dus een gelukkig en gemotiveerd meisje, al is het nog steeds zonder iPhone te doen... ;-) 
ohnoez

iPhone

Mijn ouders vertrokken zaterdagochtend op reis en die nacht had ik een heel rare droom. Moeilijk uit te leggen maar het ging over mijn stageplaats, een ventiel dat ik had open laten staan en de mensheid die verging (maar jullie vergingen wel als zotten dus 't was zo erg niet). Dus ik dacht "damn, vandaag moet er nog iets gaan gebeuren". Toen ik 's avonds laat terug kwam van mijn grootouders en mijn sleutel zocht gebeurde dat dan ook: mijn iPhone viel, met het glas op het asfalt. 

Het resultaat is een volledig gebarsten glas natuurlijk. Ik was helemaal in paniek. Toch wist ik net niet te huilen en belde ik naar mijn lief, die me troostte. Ik kreeg glas in mijn oor en deed dan gewoon een plastic op mijn iPhone om verder te typen. Maar ik wist: dit kon zo niet blijven. Ik ben direct beginnen zoeken online naar hoe ik dat ding kon herstellen en ik vond het: opsturen naar een adres in Menen. 

Eerste probleem: een doosje om op te sturen. Tweede probleem: tijd om het doosje op te sturen. Derde probleem: een andere gsm. 

Bon, gisterenochtend dan toch net voor school in Brussel mijn iPhone ingediend. Het afscheidsproces duurde een tijdje: ik heb tot in Vilvoorde op mijn iPhone nog films zitten kijken, dan heb ik hem in het doosje gestoken van het mobieltje dat ik had gevonden ter vervanging en dan... wel ja, dan heb ik de trein een beetje op stelten gezet door mijn bruine plakband boven te halen om het doosje in te pakken.  

Vandaag kwam ik tot de bevinding dat je je pakket kan opzoeken, dus ik typ het nummer in en wat vond ik? Dat ze met het pakket waren langsgeweest op die zaak maar dat er niemand aanwezig was! Diep vanbinnen ging ik helemaal dood, want 
- ik moet nu joggen zonder dat mijn gegevens worden doorgestuurd 
- ik moet nu sms'en en bellen met een ding dat mijn vingers niet aan kan
- ik kan geen films kijken op de trein en verveel me dus te pletter 
- ik kan geen mails checken van op 't wc
- ik weet nooit waar ik les heb 
- ik kan niet meer de wijsneus uithangen want ik kan niet meer "iets snel opzoeken op 't internet"

IK BEN HELEMAAL VERLOREN. 
Verder had ik gehoopt dat mijn iPhone voor zaterdag klaar ging zijn zodat mijn ouders — die zaterdag terug komen — er niets van zouden merken. Ik denk dat ik dat op mijn buik kan schrijven. Daar moet je dan net 23 voor geworden zijn... I'm lost and lonely. 
ohnoez

Uitschuifwoede tijdens het joggen

Ik draag al jaren een bril, maar na dat ik nu wéér ben gevallen wil ik hem vertrappelen en droom ik niet meer lichtjes van lenzen, maar eerder volop. Het kan me niet schelen of ik er dan lelijk uit zie, dit 18 jaar brillen is echt al genoeg geweest voor mij...  Iemand moet me dan maar komen leren hoe ik me moet opmaken. 
Positief nieuws; ik was 310'de op de Dwars Door Mechelen wedstrijd (vijf kilometer). 
  • Current Mood
    sore sore
ohnoez

Life is great!

Dag liefste internet,

Gewoon eventjes om te vertellen wat ik allemaal heb meegemaakt de laatste weken
- Ik heb herexamens gemaakt van de meest ongelooflijk stomme vakken (natuurlijk, anders heb ik geen herexamens) en ben op alle twee geslaagd met een 14 en 16. Volgend jaar dus derde bachelor! 
- En in dit derde jaar heb ik al een goede stage te pakken en kan ik binnenkort ook vertellen over hoe ik moet lopen voor een bus ;) 
- Ik ben met enkele klasgenoten naar Polen gegaan voor drie dagen, samen met nog enkele kinderen (want zo zijn jongeren met geboortedatum in 199* wel) die ik nog niet kende. Warschau, Krakau en een beetje Auschwitz op enkele dagen.
- Hierbij ook voor het eerst gevlogen, ik werd zelf weer een beetje kinds.
- Mijn lief is geopereerd aan zijn schouder (niet dat dat positief is), maar toch hebben we al heel leuke dagen samen achter de rug — zo na al dat vakantiewerk, gestudeer, ... was het nodig dat we eens echt konden samen zijn. 
- Ik ben zo sportief dat mijn lichaam me niet kan volgen! Fan-tas-tisch! Kilometers fietsen tegen dertig per uur (al kan dat misschien ook een beetje minder zijn) omdat mijn lief me niet kan komen halen aan een station en mijn klein fietsje kapot is, kilometers lopen op de finse piste en blijven wandelen. Kilogrammen blijven er echter nog aan geplakt (al doet die lasagna en die muffin er niet veel goeds aan). 

Morgen weer enkele dagen werken, en dan begint school weer. Goesting. 
  • Current Mood
    awake
ohnoez

Scouts

Vanaf morgen waarschijnlijk geen zaagposts meer over de scouts, want na mijn hele leven (minus drie jaar) bij de scouts vriendjes, vriendinnetjes en vijanden te maken geef ik vanavond de fakkel door. 

Het moet gezegd dat het me iets doet, want ik heb echt veel jaren daar gelukkig gespendeerd. Anderzijds vind ik dat ik het afgelopen jaar ben behandeld als een achterlijk kind en zal het toch een last zijn die van mijn schouders valt. 

Ik probeer nu te leren maar zit toch met vanavond in mijn hoofd. Het is een beetje triest. :(